Het Kriebelend Alternatief Voor Eiwit : Entomospeed

Door Pat Horst

Van ‘Funding the Future’ in september kende ik het project Entomospeed al een beetje. Toen had ik een lekkere meelwormburger gegeten, en nu ging ik mee naar het slotevenement voor meer.

Het woord ‘entomo’ betekent ‘insect’, dus insecten eten binnen het kader van het project was niet zó heel raar. ‘Speed’ betekend snelheid, wat het project wou doen met de insectenmarkt: versnellen. Omdat er bijna 1.500 eetbare insecten zijn, was het project gericht op de opschaling van twee type beestjes: de meelworm voor humane consumptie en de zwarte soldatenvlieg voor dierenvoeding.

Het project heeft veel te maken met het eten van insecten, dus begon het evenement rond de lunch. Na anderhalf uur rijden, keken projectadviseur Corine Fontijn en ik er zeker naar uit om wat interessants te eten. Het hoofdgerecht was een meelwormburger, wat te verwachten was, en bleek net zo lekker te zijn als de vorige keer. Daarna werd een vegetarische burger geserveerd, wat ik eveneens met smaak opat. Beide burgers zag ik eigenlijk als vegetarisch, maar ik werd me tegelijkertijd bewust van het ethische aspect van insecten eten. Sommige mensen aan ons tafeltje discussieerden over het zenuwstelsel van zo’n beestje en de pijn die het kan voelen. Maar misschien gaat het ook over het recht van leven, ongeacht de pijn die het voelt? In ieder geval, de insecten worden in een heet badje gegooid om ze te steriliseren en te doden, dus hopelijk gebeurt het snel genoeg dat ze niet lijden.


Het ging van een filosofisch probleem naar een concreet probleem in mijn kommetje. Daar lagen namelijk meerdere gefrituurde sprinkhanen, die meer zichtbaar en groter waren dan die wormpjes in de burger. Opeens had ik geen trek meer. Toch had ik doorgezet en alles opgegeten. Ook toen de wormpjes tussen de rijst bleken te bewegen, bleef ik eten.

Na de lunch kregen we een privé tour in het insectenlab van VIVES. Daar zagen we een temperatuur- en vochtigheidsmachine dat gefinancierd werd door Interreg. De insecten hebben namelijk specifieke milieuomstandigheden nodig voor optimale kweek. Na de tour gingen we door naar de presentaties, waar we kregen te horen dat wetgeving een gigantisch probleem is voor de opschaling van insectenkweek. Zo worden bijvoorbeeld insecten binnen de wetgeving gezien als landbouwhuisdieren, en het voer - dat bestaat uit fruitreststromen - als afval. Deze categorisering bepaalt veel van wat er verkocht mag worden en aan wie. En als het toch mag, dan is automatisering van de insectenkweek een grote uitdaging. Veel van de processen moeten nog manueel uitgevoerd worden, wat veel tijd kost in verhouding met wat het uiteindelijk oplevert. Toch heeft het project veel bereikt in automatisering, iets wat deze video goed laat zien. 

Naast het onderzoek naar de opschaling van insectenkweek, doet het project ook onderzoek naar de smaak en textuur van eten wanneer het insecten bevat. Met alle soorten eten (meelwormen pasta, worstenbroodjes, gehaktburger, cake) behalve de pannenkoek, was er geen verschil te proeven. De knapperige textuur kon de reden geweest zijn voor de niet-zo-lekkere insectenpannenkoek, wat ik mij eigenlijk wel kan voorstellen.


De presentaties waren afgerond en we kregen wat zoetigs bij de koffie. Cake met wat wormpjes erin gepropt en cupcakejes waar ze overeen gestrooid waren. Je proeft er eigenlijk niet zo veel van, en dat is misschien de reden om het als eiwitalternatief te omarmen. Als andere eiwitbronnen minder duurzaam zijn, dan is er genoeg reden om de insectenkweek op te schalen. Ook waren de sprinkhanen weer terug, maar deze keer gedipt in chocolade. Ik vond ze er wat leuker uitzien dan de eerste keer, dus ik heb er één opgesmikkeld.


Wij wilden het verkeer voor zijn, dus vetrokken we na het laatste cupcakeje. We kwamen snel te weten dat een paar ongelukken op de snelweg onze reistijd zou verlengen met ongeveer een uur. Om niet in de file te staan, hadden we een andere route genomen. We kwamen terecht op een krap sluipweggetje naast de snelweg waar twee auto’s niet makkelijk naast elkaar konden rijden. Om een busje door te laten, stuurde Corine ietsjes te ver naar rechts, zodat we in de greppel glipten en er niet meer uit konden. Het werd snel donker, het regende, het was koud en er was weinig verkeer te bespeuren. Nu we insecten konden eten zouden we het wel redden in de ‘wildernis’, maar na een paar uurtjes waren we gelukkig uit de greppel getrokken. Vier uur later zaten we thuis aan een pizza te knabbelen, wat ik toch nog liever eet. Maar er komt zeker een tijd wanneer de kleine eiwitbronnetjes op een pizzaatje liggen, en we het verschil niet eens zullen proeven.

Alle berichten

Pat Horst is Interreg Reporter binnen het programma van Interreg Volunteer Youth, een initiatief dat deel uitmaakt van het Europese Solidariteitskorps.